در پی هق هق هر لحظه ی من

آمدی تا که ببینی چه کسی یا که چرا می گرید

لیک در کار زمین وا ماندی

گر مرا بال و پری نیست عجب نیست ولی

ای فرشته تو چرا جا ماندی؟؟؟؟؟؟؟؟

سالها پیش...زاده شدم.در اتاقی که دیوارهایش سپید بود به سپیدی رنگ پریده ی مادرم...و بزرگ شدم در خانه ای که همه ی باور دیوارهایش پروانه شدن کرم ابریشمی بود که غلت می خورد در حیاط کودکی اش...

بارها زمین خوردم...زانو هایم زخمی شد و همیشه دستهای مهربانی بود که زخمهایم را می بست...دستهایی گاه مردانه چون دستهای قدرتمند بابا و گاه زنانه چون دستهای گرم و نحیف مادرانه...

من در آن حیاط قدیمی پر از درخت توت و گلابی بارها زمین خوردم...بارها توپ بازی کردم...بار ها از روی تابی که با طناب بر شاخه ضخیم درخت کهن سال گوجه سبز های تابستان بسته می شد با حرکت یک دسته کبوتر و پروازشان... به درون باغچه سقوط کردم ...و بارها همان پیراهن سپید گل گلی ام با آستینهای پفی اش کثیف شد و بار ها مادرم دعوایم کرد و بار ها...و بارها...و بارها...

قد کشیدم و با درخت توتی که پدر بزرگ در حیاطمان کاشته بود مسابقه قد کشیدن دادم و حالا می گویند بزرگ شده ام...

سالها گذشت و من باز هم زمین خوردم بارها و زانو هایم زخمی شدند بارها و این بار دستهایم را بر روی زانوهای زخمی ام گذاشتم تا کسی زخم اش را نبیند یا آنقدر دستم را بر قفسه ی سینه ام-همان نقطه که یک قلب به تپش در آمده است-فشار داده ام تا کسی صدای زخمهای قلب مجروحم را نشنود و این بار نه دستهای بابا به کمکم آمدند و نه نگاه مادر...و من بزرگ شدم...شاید خیلی بلند تر از درخت توت باغچه ی هرس شده ی حیاط کودکیم...حالا که گاه در ایوان می نشینم و سرمای عجول پاییز پوستم را نوازش می دهد هنوز همان تاب را می بینم یا همان توپ را یا همان کودک پنج ساله ای که روی باغچه خم شده است و قوطی کرم آرایشی مادرش را پر از مورچه های بیچاره می کند یا با رب گوجه فرنگی که از یخچال دزدیده است روی دیوار حیاط گل می کشد یا...

چقدر تغییر می کنند روز ها و تو چقدر به دیوار اتاقت عادت می کنی...دیواری که فریادهای شبانه ات را دیده است یا نجواهای غروب های غم انگیز و ابدی ات را شنیده است...و تو چقدر سخت می شود برایت که دل بکنی از اتاقی که دیوارهایش همه ی تو را راز می کرد در قلب آجری اش با کاغذ دیواری های سبز و آبی اش...و تو چقدر عادت می کنی به میزی که یک صفحه ی سیاه پر از دکمه روی آن قرار دارد و تو گاه می نوشتی آنقدر که انگشتانت درد می کرد یا به گلدان رو ی طاقچه که با شادی تو شکوفه می کرد و با غم تو پژمرده می شد...

همان دیوار هایی که در کودکیت بلندتر از حالا بودند و امن تر...همان طاقچه ای که روزی آرزوی برداشتن آبنبات چوبی را از رویش داشتی و حالا آنقدر قد بلند شده ای که حتی در آینه اش هم به خود بی تفاوت می شوی...

چگونه باید عبور کرد؟چگونه باید رد شد از روزهایی که همه ی تورا تعریف می کنند...چگونه باید دل کند از کتابخانه ی کوچکی که گاه همه ی وجود تو را آتش می زند و چگونه می توان گذر کرد از روزهایی که با اشکهایت و با لبخند هایت ثبت گشته است بر شیشه ی پنجره...همان شیشه ای که همیشه گلایه از رد انگشتهایت دارد...همان انگشتهایی که روزی اعترافات خود را بر صفحه پنجره ثبت کرده اند...همان اعترافاتی که...

چگونه می توان عبور کرد از کودکی...از روزهای امن کودکی...آه که چقدر دلتنگم در آستانه ی روزهایی که برای رسیدنش ماهها خود را در اتاق حبس کردم...چقدر دلتنگم در آستانه فتح شکست خوردگی ام بر صخره های سر سخت تقدیر...چگونه باید به پایان ببرم این روز های گرم شهریوری را...و چه آغازی است آن هنگام که کفشهایم کوچه را می بوسند...

با چمدانی که منتظر من است...

چمدانی که همیشه منتظر من بوده...

                                  آخرین اعترافات یک مسافر

                                                           غروب ابدی...